زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست...

وقتی مشکلی حل نشه و با خودت بگی ولش زیاد بهش فکر نکن

هرچند وقت میچرخه میچرخه بازم‌میرسی به همون مشکل

همون چاله ای که تو زندگیته و همه مشکلات بهش ربط داره

به کسی نگین بیخیال ولش کن

باید حل بشه وگرنه هر سری بدتر میشه و انگار اون چاله عمیق تر میشه و هر بار ادم‌میفته ته چاله و در اومدن ازش سخت تر

حتی وقتی به کسی میگین تو روی هدف خودت تمرکز کن اون مشکلو بیخیال

ولی ....

حتی هدفای خودتم به اون مشکل بستگی داره،این همه چی رو بدتر میکنه

بدتر کلافه میشی که‌چرا من هرکار میکنم نمیتونم خودم برم جلو،همیشه اون سد مشکلاته هست و بدترش اینه که اون سد مشکلات تنها به دست تو باز نمیشه

مگر اینکه دیگه نباشی...

گاهی فکر میکنم‌نباشم

ولی....

کجا برم

جایی ندارم

اینقد این دنیارو شناختم که میدونم اینجا هیچکی دلش به کسی نمیسوزه

یا شایدم دلش به حال من

گاهی ادم دوست داره روی زخمی‌نمک بپاشه

من دارم‌همین کارو میکنم

هردفه نمک بیشتری میپاشم که بلاخره راهی پیدا کنم

شاید پیدا شد

در هر صورت آدمای کلافه ی دور و برتون رو اذیت نکنید

اونا خسته ن

انرژی شون تموم شده و به شارژ نیاز دارن برای ادامه،یکم سر به سرشون بذارید شاید کلا تموم کنن

نوشته شده در دوشنبه بیست و هشتم فروردین ۱۴۰۲ساعت 10:30 توسط من|




مطالب پيشين
» وصیت
» .
» .
» 
» 
» 
» 
» تجربه
» 
» 
Design By : ParsSkin.Com